Als oprichtend lid en ritme-architect van The Rolling Stones werd Bill een bekende naam, geëerd door zowel fans als collega’s. Met een carrière van meer dan zes decennia stapt Wyman opnieuw in de schijnwerpers met een frisse verzameling liedjes die zijn passie en talent laten zien. Vijf nummers, waaronder het titelnummer van het album, zijn zelfgeschreven, een bewijs van Bills blijvende schrijftalent. “Het is niet iets wat ik elke dag doe, maar soms zie ik een gitaar in de hoek van de kamer, pak ik hem op om wat te spelen en dan valt alles op zijn plek,” legt hij uit.

Opgenomen in Wyman’s thuisstudio, bevat “Drive My Car” een hechte groep van langdurige medewerkers, waaronder gitarist Terry Taylor en drummer Paul Beavis. “Een bassist en een drummer zijn een team, jullie zijn de ritmesectie, de fundering van het geheel,” benadrukt Bill. Het album opent met een unieke vertolking van Bob Dylan’s “Thunder On The Mountain”, waarin elementen uit zowel Dylans origineel als Wanda Jacksons levendige cover worden gecombineerd. “Ik ken Bob sinds midden jaren ’60,” zegt Bill. “Hij nam Brian Jones en mij mee naar de clubs in Greenwich Village wanneer we in New York waren. We waren een tijdje zeer goede vrienden, hij was een heel aardige vent.”

Een ander hoogtepunt is een rauwe cover van Taj Mahal’s “Light Rain”. Bill vertelt over hun langdurige vriendschap, die begon in 1968 toen Taj werd uitgenodigd om mee te doen aan The Stones Rock ‘n’ Roll Circus tv-special. “Hij was gefascineerd dat ik lid was van de Royal Horticultural Society – we hadden een band door de botanica!” herinnert hij zich met genegenheid.

Bills levenslange liefde voor countrymuziek is duidelijk met een ontroerend eerbetoon aan John Prine, met een cover van “Ain’t Hurtin’ Nobody”. “We waren heel goede vrienden, en de Rhythm Kings speelden een paar van zijn nummers. Wat een tekstschrijver! Ik hou van die regel in “Ain’t Hurtin’ Nobody” over “Little Richard die Tutti Frutti zingt vanaf de top van een telefoonpaal” – wie schrijft er nu zo?!”

Naast het eren van oude vrienden, introduceert Bill luisteraars aan nieuw talent zoals de Nederlandse gitarist Hans Theesink, wiens werk twee nummers op het album heeft geïnformeerd. Hoewel ze elkaar nooit persoonlijk hebben ontmoet, is Bill een voorstander van Hans’ frisse kijk op bluesmuziek. “Ik vind zijn werk echt inspirerend; hij brengt iets nieuws naar de blues.”

Bill Wyman had een druk 2023, zowel terugkijkend als vooruitkijkend. De oudste van de Rolling Stones (“ze praten allemaal over de oorlog, maar niemand herinnert zich die zoals ik!”), Bill groef in zijn herinneringen voor levendige anekdotes over zijn kindertijd tijdens de oorlog en publiceerde ze in een boeiend boek, Billy In The Wars. Tegelijkertijd was hij bezig met de toekomst en nam hij de nummers voor “Drive My Car” op.

Reflecterend op het algemene geluid van het album noemt Bill JJ Cale als een grote invloed. “Ik denk dat de grootste invloed op het album als geheel JJ Cale is, zijn ontspannen groove heeft me altijd aangesproken. Vrienden aan wie ik het heb laten horen, zeiden dingen als “het klinkt echt als jou”, en dat maakt me blij. Ik heb nooit geprobeerd iemand anders te zijn – ik ben Bill, in feite.”

“Drive My Car” is een nieuw en energiek hoofdstuk in Bill’s rijke carrière, een bewijs van zijn onverzettelijke passie en het levenslange plezier dat hij vindt in het maken van muziek, wat blijft voortduren.