Shinichi Atobe’s debuut-EP uit 2001, Ship-Scope, en de veel later uitgebrachte opvolger Butterfly Effect uit 2014, zijn voorbeelden van dubtechno met een kenmerkend rauw randje. Ook toen de producer na Heat uit 2018 overstapte naar een meer melodische housesound, behield zijn muziek een onderscheidend karakter. De muziek bevat elementen voor een aangename luisterervaring, maar roept ook een gevoel van anticipatie op. Opvallend is dat er zelden mensen voorkomen in de sferen die zijn muziek oproept. Een tijdlang hield Atobe zichzelf op de achtergrond, wat leidde tot speculaties over zijn identiteit. Hij treedt zelden live op, er bestaan slechts enkele foto’s van hem, en dit jaar gaf hij zijn eerste interview. (Hij stelt dat hij niet echt een kluizenaar is—maar dat niemand de moeite nam om contact op te nemen.)
Nieuwe EP: “Peace of Mind“
Atobe’s onverwachte nieuwe EP, Peace of Mind, bevat enkele van de meest opvallende geluiden sinds zijn uitgave World uit 2016. Met vijf tracks, waaronder de toepasselijk genaamde download-only “Bonus Track”, vormt Peace of Mind geen samenhangend vierakkoordenepos zoals kenmerkend is voor Atobe’s eerdere releases. De EP behoudt een dissonante en zoekende toon, met synthmelodieën die afsteken tegen de akkoorden erachter. Alleen de levendige “Bonus Track” blijft onaangetast, maar deze duurt slechts drie minuten, waarmee de EP binnen een half uur eindigt.
Muzikale kenmerken
Er zijn niet veel geluiden op Peace of Mind die je niet op een houseplaat uit 1992 zou kunnen vinden, maar Atobe gebruikt zijn beperkte palet op opvallende en spannende manieren. De metaalachtige hoornsynth op “Saxophone and Bass” zoemt, en de acidgeluiden op “Out” zijn meer een melodische toevoeging dan een baslijn. Net als Moodymann creëert hij een gevoel van spanning door baslijnen, akkoorden en melodieën in verschillende toonsoorten te combineren, alsof ze zijn samengevoegd uit verschillende nummers zonder bewust na te denken over hoe ze zouden passen. In tegenstelling tot Moodymann, wiens muziek vaak is voorzien van gesamplede clubgeluiden, vermijdt Atobe stemmen in zijn muziek. Een gesamplede zang of een funk-break zou hier net zo misplaatst klinken als in een fuga van Bach.
Hoogtepunt: “Rain 6”
Het middelpunt en hoogtepunt van Peace of Mind is “Rain 6”, een van Atobe’s meest abstracte verkenningen van puur geluidsontwerp, met digitale regendruppels en subtiele basgeluiden rond een synthakkoord. Atobe’s muziek is sfeervol, maar zelden “ambient”, en “Rain 6” toont aan dat hij kan gedijen in een context zonder ritme. Atobe verspreidt graag numerieke reeksen van tracks in willekeurige volgorde over zijn albums, en “Rain 6” volgt op “Rain 3” van het album Yes uit 2020, dat een vrij conventionele trop-house-track zou zijn als het niet was voor de bijzondere marimba elke paar maten. De twee nummers lijken niets gemeen te hebben, maar Peace of Mind volgt een logica waardoor “Rain 6” na een paar keer luisteren als een anthem kan gaan klinken.
