Als de band Wunderhorse in 1991 was opgekomen, zouden ze mogelijk even groot zijn geworden als Nirvana en Pearl Jam. Wunderhorse, opgericht door muzikanten die rond 1991 nog niet eens geboren waren, klinkt nu als een terugblik op de jaren ’90. Hun geluid roept herinneringen op aan die tijd, maar met een moderne twist.

Opnameproces en muzikale verwantschap

Het album Midas werd opgenomen in een studio waar in de jaren ’90 ook albums van Nirvana, Babes In Toyland, The Jayhawks, Soul Asylum en PJ Harvey werden geproduceerd. Net zoals Nirvana’s Bleach een voorbode was van het meer succesvolle Nevermind, kan het debuutalbum Cub van Wunderhorse worden gezien als een opmaat naar het meer gepolijste en hitgevoelige Midas.

Korte en krachtige composities

Net zoals Nirvana en Pearl Jam gebruik maakten van korte, bondige songtitels en eenvoudige refreinen, kiest Wunderhorse voor eenzelfde benadering. Het refrein van de openingstrack Midas is bijvoorbeeld eenvoudig en krachtig: ‘Midas yeah Midas / Lalalala / Midas yeah Midas.’ Het nummer Rain bevat herhaaldelijk de zin ‘Do you feel the rain’, in totaal 21 keer. Van de tien nummers op het album hebben de meeste een eenwoordige titel.

De rol van Jacob Slater

Frontman Jacob Slater is een belangrijke drijvende kracht achter Wunderhorse. Zijn muzikale achtergrond begon met zijn punkband Dead Pretties en werd verder gevormd door zijn jeugd en persoonlijke ervaringen. In de openingstrack van Midas toont Slater zijn vocale veelzijdigheid. Zijn stijl, die doet denken aan zowel een jonge Bob Dylan als Eddie Vedder, varieert van fluisteren en zingen tot mopperen en schreeuwen.

Diverse invloeden

Het album Midas bevat verschillende invloeden en stijlen die typerend zijn voor de jaren ’90. Zo doen nummers als Emily en Cathedrals denken aan Nirvana’s stijl ten tijde van In Utero. Andere nummers zoals Silver, Arizona en Girl hebben een melancholische rockstijl die doet denken aan bands als Buffalo Tom en Lemonheads. July volgt een midtempo rockstructuur, met een melancholisch tintje vergelijkbaar met de stijl van Billy Corgan. Halverwege het album vinden we Superman, een stadionballad die langzaam opbouwt. Het album eindigt met Aeroplane, een negen minuten durende track die een eerbetoon lijkt aan Neil Young, inclusief een country-achtige sfeer en een stevige gitaarsolo.